Kot domowy (Felis catus) to udomowiony ssak z rzędu drapieżnych, należący do rodziny kotowatych. Jego historia u boku człowieka liczy niemal dziesięć tysięcy lat, a bezpośrednim przodkiem współczesnych kotów jest żbik afrykański. Proces udomowienia tego gatunku przebiegał głównie na zasadzie symbiozy i wzajemnych korzyści związanych z ochroną spichlerzy przed gryzoniami, co pozwoliło zwierzęciu zachować dużą część pierwotnej autonomii.
Pod względem anatomicznym zwierzę to jest doskonale przystosowanym miniaturowym drapieżnikiem. Cechuje się elastycznym kręgosłupem, chowanymi pazurami oraz wyjątkowo czułymi zmysłami, zwłaszcza wzrokiem przystosowanym do widzenia w półmroku oraz słuchem rejestrującym ultradźwięki. Kluczowym narządem zmysłu są wibrysy, czyli wyspecjalizowane włosy czuciowe rozmieszczone na pyszczku oraz nadgarstkach, ułatwiające orientację w przestrzeni i ocenę odległości.
Zachowanie kota stanowi połączenie terytorialnej natury z umiejętnością budowania złożonych relacji socjalnych z opiekunem. Komunikacja opiera się na subtelnym języku ciała, sygnałach zapachowych oraz dźwiękach wydawanych celowo w interakcjach z ludźmi. Mimo wielowiekowej obecności w ludzkich domach, kot pozostaje bezwzględnym mięsożercą o silnym, wrodzonym instynkcie łowieckim, którego realizacja jest niezbędna dla zachowania równowagi psychicznej i fizycznej.
